|
Με αεροπλάνα και βαπόρια...
Έκανα το σκίτσο αυτό σίγουρα μετά το 1974 και πριν το 1980. Τότε, εγώ ήμουν παγκοσμίως άγνωστος νεαρός σκιτσογράφος και ο Σαββόπουλος ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρώτος Έλληνας avant-garde καλλιτέχνης μιας ολόκληρης εποχής. Για πολλούς από μας ήταν ένας γκουρού, που λειτουργεί, όπως λένε, σαν ιερό κανάλι προς την αυτο-συνειδησία και τη σοφία. Ο Διονύσης μας οδήγησε εμάς με "ντέφια, νταούλια και κρόταλα..."
Οι καλλιτεχνικες κορυφώσεις του, όπως και του Στάθη (Σταυρόπουλου), μου έχουν προσφέρει τις μεγαλύτερες αισθητικές απολαύσεις από κάθε άλλο έργο Έλληνα καλλιτέχνη. Ένας "γυαλαμπούκας" καλλιτέχνης μπορεί να είναι ιδιαίτερα εύστοχος, γιατί είναι και ευαίσθητος και εμβριθής μαζί. Όταν τον τρώει η αρκούδα, έχει τι να πει, ξέρει και πως να το πει.
Το σκίτσο αρχικά ήταν ασπρόμαυρο, αλλά μετά το 2000, (με όλα τα σύγχρονα μέσα στη διάθεσή μου), είπα να του βάλω και χρώμα.
 |
BOB DYLAN
Ο παγκόσμιος Σαββόπουλος. Αλήθεια στα λόγια, ειλικρίνια στο συναίσθημα, πρωτοτυπία στη σύλληψη, στιβαρότητα στη σύνθεση. Η απόλυτη ευστοχία. Μέγιστο αποτέλεσμα με τη μέγιστη οικονομία.
Έκανα τη σύνθεση αυτή στις αρχές του 2006.
 |
Προμηθέας
Ο μύθος του Προμηθέα με συγκινούσε από παλιά. Όταν ήμουν ζωγράφος, είχα μες στο μυαλό μου την ιδέα ενός τέτοιου πίνακα, που ήθελα να κάνω. Με τα σύγχρονα μέσα (photoshop) τον έκανα με το "ποντίκι". Βρήκα τα διάφορα εικαστικά στοιχεία ξεχωριστά και σκόρπια μες στην απεραντοσύνη του internet ή τα έκανα από την αρχή στο Adobe Illustrator (π.χ. οι αλυσίδες και ορισμένα καρφιά). Τα αρμολόγησα κομματάκι κοματάκι, (για παράδειγμα, τα νύχια είναι από έναν αετό, το κεφάλι από άλλον και το σώμα από έναν τρίτο), ολοκληρώνοντας μια δική μου τελική σύνθεση, όπως περίπου την είχα στη φαντασία μου από παλιά.
 |
Ο Μυστικός Δείπνος σε ανοιχτό χώρο
Ζωγράφισα σε λάδι αυτόν τον πίνακα, για μια γνωστή Εδεσσαία, την κυρία Κούλα Καρυπίδου. Ο πίνακας έχει μεγάλο μέγεθος, πλάτος πάνω από ενάμισο μέτρο, αν υπολογίζω καλά. Εναι μια αρκετά ελεύθερη απόδοση ενός γνωστού πίνακα του Νταλί, τα έργα του οποίου θαυμάζω.
Τράβηξα τη φωτογραφία αυτή στο σαλόνι της κυρίας Κούλας το 2005, όταν ήρθε ένα τηλεοπτικό συνεργείο της ΕΡΤ3 να μου κάνει ένα αφιέρωμα και ήθελαν μερικά δείγματα της δουλειάς μου, από τότε που ήμουν ζωγράφος. Η κυρία Κούλα έπαθε την πλάκα της, όταν πήγα στο σπίτι της, με τις φωτογραφικές μου μηχανές, τρίποδες, φωτιστικά κτλ. Καλά που δεν πήγα με το συνεργείο ης ΕΡΤ3, όπως σκεφτόμουν αρχικά.
 |
Λεπτομέρεια
 |
Ο θείος-Τάκης με πυτζάμες
Εγώ ζωγράφιζα με τις ώρες κι ο θείος-Τάκης ερχόταν συχνά από δίπλα, με τις πυτζάμες, για κουβεντολόι και χάζι ή κανα σκάκι καμιά φορά, όταν με κούραζαν τα πινέλα.
Ένα βράδυ του είπα "κάτσε εκεί που είσαι, να σε ζωγραφίσω!" Τελικά βγήκε καταπληκτική ομοιότητα. Ήταν λεβεντάνθρωπος ο θείος-Τάκης. Λίγο καιρό αργότερα μας έφυγε. Μετά τον θείο-Θανάση και τον θείο-Μεθώδη, ήταν ο τρίτος θείος που έχανα από κακουχίες σε βουνά και ξερονήσια. Έμεινε η μορφή του αναλοίωτη σ' αυτόν τον πίνακα, όπως εκείνο το τυχαίο βράδυ, γύρω στο '78 θα ήταν, αν θυμάμαι καλά.
 |
Δυο παιδιά
Αυτός είναι ο μόνος πίνακάς μου, που έχω σήμερα στο σπίτι μου. Τον είχα χαρίσει τότε στο κορίτσι μου, που μετά έγινε γυναίκα μου και τον κουβάλησε στο σπίτι μας μαζί με τα προικιά της. Έτσι σώθηκε αυτός ο πίνακας. Ο μόνος. Η φωτογραφία εδώ τον αδικεί. Στην πραγματικότητα έχει καλή λεπτομέρεια. Πάντα ήμουν ψείρας σε όλα.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<