|
ΩΣ ΧΩΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ
Μια φιλοσοφική περιήγηση
Σο όνειρο και την πραγματικότητα
Μετά από 15 περίπου χρόνια εντατικής ("πυρετικής" θα έλεγα) ενασχόλησης με την «χωρο-χρονική και συναισθηματική» θεωρία για την ερμηνεία των ονείρων, αποφάσισα να την παρουσιάσω προσωπικά σε ζωντανό κοινό, με μια σειρά διαλέξεων που ήδη άρχισα να δίνω σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας
Πρώτα μίλησα στη Βέροια, στις 27 Μαρτίου του 2006, στην κατάμεστη αίθουσα διαλέξεων της ΔΗΚΕΒΙ Βέροιας, προσκεκλημένος από τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας και τον Δήμο Βέροιας.
Με παρουσίασε ο κύριος Γιάννης Τροχόπουλος, διευθυντής της ΔΗΚΕΒΙ Βέροιας, που είχε και την ευθύνη και την υψηλή επίβλεψη της εκδήλωσης. Παλιότερα είχε γνωρίσει τυχαία αυτή τη θεωρία μου με πολύ συγκεκριμένο τρόπο και του είχε κεντρίσει την περιέργεια. Εκείνο τον καιρό, (στα μέσα της δεκαετία του ‘90), είχα στείλει εγώ τα χειρόγραφα από το βιβλίο μου «Χωρο-συναίσθημα, μια ιδέα» στον συγγραφέα Ν.Γ. Πεντζίκη, που τα είχε βρει πολύ ενδιαφέροντα. Ανταλλάξαμε κάποιες επιστολές, μιλήσαμε στο τηλέφωνο ορισμένες φορές και τελικά με κάλεσε στη Θεσσαλονίκη, για να του διαβάσω τα χειρόγραφα επειδή, όπως μου είπε, δεν μπορούσε πια να διαβάζει ο ίδιος. Έτσι, πήγα τελικά στη Θεσσαλονίκη και του τα διάβασα και τα συζητήσαμε όλη την ημέρα. Κάναμε ένα διάλειμμα μόνο το μεσημέρι, για να φάμε οι δυο μας στα «Πριγκιποννήσια», που ήταν παραδίπλα από το σπίτι του. Ο ίδιος πήρε τηλέφωνο τη γυναίκα μου, στην Έδεσσα, για να με κρατήσει κάποιες ώρες ακόμα, ως αργά μες στη νύχτα. Έφυγα για την Έδεσσα με το τελευταίο τρένο. Έβρισκε τα χειρόγραφά μου πολύ ενδιαφέροντα. Μου χάρισε και δυο βιβλία του με πολύ θερμές αφιερώσεις, που τα έχω ακόμα. Ιδιαίτερος και ξεχωριστός άνθρωπος, με πολύ ισχυρή προσωπικότητα, με γνήσια και ακόρεστη περιέργεια ως το τέλος, για φιλοσοφικές αναζητήσεις και συζητήσεις σε βάθος.
Ο κύριος Τροχόπουλος ήταν προσωπικός φίλος του Ν.Γ. Πεντζίκη και νεαρός, τότε, διάβαζε στον υπέργηρο συγγραφέα εκείνα τα χειρόγραφά μου. Όπως μου είπε ο ίδιος, όταν πολλά χρόνια μετά συναντηθήκαμε στη Βέροια, για τη διάλεξή μου αυτή: «Επειδή ο Πεντζίκης είχε γεράσει πολύ πια, με έβαζε να διαβάζω εγώ τα χειρόγραφά σου, και κάθε τόσο με σταματούσε και μας σχολίαζε τις διάφορες ιδέες μία μία.» Εκείνη η ευτυχής σύμπτωση, (να διαβάζει κάποτε και ο κύριος Τροχόπουλος τα χειρόγραφά μου στον Ν.Γ. Πεντζίκη), βοήθησε να ανοίξει ευκολότερα η έτσι κι αλλιώς φιλόξενη πόρτα της ΔΗΚΕΒΙ Βέροιας, για την πρώτη μου διάλεξη.
Στη συνέχεια, έδωσα την ίδια διάλεξη στα Γρεβενά, στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Γρεβενών, στις 29 Νοεμβρίου του 2006, προσκεκλημένος από τη Δημόσια Κεντρική βιβλιοθήκη Γρεβενών και τον Δήμο Γρεβενών.
Με παρουσίασε ο κύριος Σίμος Ζαγκανίκας, Προϊστάμενος της ΔΗΚΕΒΙ Γρεβενών, ο οποίος εξέδωσε ένα σύντομο αλλά εξαιρετικό δελτίο τύπου μετά τη διάλεξη, σαν απολογισμό και πολύ επαινετική κριτική της διάλεξης. Αυτός και ο κύριος Στέργιος Πουρνάρας, απερχόμενος Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΗΚΕΒΙ. Γρεβενών, με δέχτηκαν και με άκουσαν πρώτοι, τους άρεσε και το θέμα και η διαπραγμάτευσή του από μένα και η οπτικοακουστική παρουσίαση και αποφάσισαν να την πραγματοποιήσουν. Ήμουν και πάλι τυχερός που συνάντησα αυτούς τους δύο εξαιρετικούς κυρίους, που με υποδέχθηκαν ευγενέστατα στα γραφεία της ΔΗΚΕΒΙ, που άκουσαν πρόθυμα και υπομονετικά την αναλυτική παρουσίαση της θεωρίας μου, που μπόρεσαν αμέσως να την καταλάβουν, να την αξιολογήσουν θετικότατα και να δεχτούν με χαρά τις προτάσεις μου για τη διάλεξη. Μετά από δέκα επτά χρόνια ενασχόλησης με το θέμα, γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είναι ούτε εύκολα, ούτε αυτονόητα όλα αυτά. Κάθε άλλο μάλιστα.
Για τρίτη φορά έδωσα την ίδια διάλεξη στη Χρυσούπολη Καβάλας, στις 28 Μαρτίου του 2007, στο υπέροχο Δημοτικό Θέατρο Χρυσούπολης - ένα ολοκαίνουργιο καφεκόκκινο θέατρο, στη μέση ενός περιποιημενου πράσινου πάρκου, στη μέση μια ευρύχωρης πεδινής πόλης, στη μέση ενός μεγάλου κάμπου. Ήμουν προσκεκλημένος από τη Δ.Ε.Π.Α. (Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού και Ανάπτυξης) και το Δήμο Χρυσούπολης. Με παρουσίασε η κυρία Γιάννα Λιουχάρη, αντιδήμαρχος Χρυσούπολης, πρόεδρος της ΔΕΠΑ Χρυσούπολης, η οποία εξέδωσε μετά και ένα αναλυτικό δελτίο τύπου, πολύ επαινετικό για τη διάλεξη και τη θεωρία.
Η κυρία Λιουχάρη και η καθηγήτρια κυρία Σαμίδου Δήμητρα, πολύ δραστήρια δημοτική σύμβουλος, ήταν οι ευγενικές μου οικοδέσποινες, με συγκινητική διάθεση προσφοράς και σχετική αγωνία, αν θα τιμήσει αρκετός κόσμος τη διάλεξη ή θα χάσκει άδεια η τεράστια αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου, όπως συμβαίνει καμιά φορά σε διάφορες διαλέξεις. Τελικά, το θέατρο γέμισε και οι περισσότεροι συμμετείχαν ενεργά και με μεγάλο ενδιαφέρον στη μεστή συζήτηση που ακολούθησε, ως τις δέκα το βράδυ, όταν κουρασμένος πλέον εγώ από το πολύωρο ταξίδι με το αυτοκίνητο και την τρίωρη κοπιαστική διάλεξη αμέσως μετά, αναγκάστηκα να σταματήσω πια.
Και τεχνολογικά όμως, ήταν η πιο άρτια παρουσίαση, με τεχνικό βοηθό τον πολύ συνεργάσιμο ηλεκτρολόγο κύριο Σπύρο Ρόιδο. Η δική μου αγωνία είναι πάντα η τεχνολογία. Αν θα δουλέψουν σωστά τα μηχανήματα (υπολογιστής, μικρόφωνα, μεγάφωνα, ενισχυτές, προβολείς), γιατί η διάλεξη γίνεται με πλούσιο κι εντελώς απαραίτητο οπτικοακουστικό υλικό. Αν δεν δουλέψουν άψογα όλα αυτά, δε γίνεται η διάλεξη.
Την Κυριακή 4 Νοεμβρίου, μίλησα στη Λαμία, στο κεντρικό βιβλιοπωλείο «Κεντρί», των δραστήριων αδερφών Φύκα.
Μετά τη διάλεξη, το καλύτερο σχόλιο μού το έκανε ο Ζήσης Φύκας, ο λιγότερο ομιλητικός, αλλά περισσότερο εσωστρεφής και σκεφτόμενος από τα δύο αδέρφια: "Δεν ήθελα να χάσω ούτε λέξη από όσα έλεγες!"
Το ένιωσα ως μεγάλη φιλοφρόνηση. Όση ώρα μιλούσα, τον έβλεπα και εγώ, όρθιο, πίσω και αριστερά από τους καθισμένους ακροατές, να ακούει προσηλωμένος.
ΤΟ ΕΚΕΒΙ: Για μένα είχε ιδιαίτερη βαρύτητα που αυτή ειδικά την εκδήλωση στήριζε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ). Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωθα τόσο μόνος εναντίον όλων. Ένιωθα μαζί μου την αόρατη παρουσία κάποιων ανθρώπων που νοιάζονται για αυτά τα πράγματα, που επιθυμούν και προσπαθούν, όπως κι εγώ, να προάγουν την τόσο σημαντική για όλους επίγνωση της πραγματικότητας.
Στη συνέχεια έδωσα τη διάλεξη στη Θεσσαλονίκη, στην αίθουσα διαλέξεων του εντυπωσιακού βιβλιοπωλείου Μαλλιάρης-Παιδεία (πρώην κινηματογράφος ΑΝΑΤΟΛΙΑ), τη Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου, προσκεκλημένος από τον «ΦΙΛΟΛΟΓΟ», τον Σύλλογο Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ήταν η καλύτερη εμπειρία μου μέχρι τότε. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από μέλη και φίλους του Συλλόγου, στην πλειονότητά τους μεταξύ πενήντα και εβδομήντα ετών.
Την αγάπησα εκείνη την αίθουσα, εκείνο το χαμηλόφωνο πλήθος που προσήλθε ήρεμα, απλά, πολιτισμένα, εκείνο το σιωπηλό προσηλωμένο ακροατήριο, που γέμιζε ασφυκτικά την αίθουσα με τη γαλήνια επιθυμία να ακούσει, να δει. Θα το θυμάμαι πάντα ως το καλύτερο πλήθος, στο οποίο βρέθηκα απέναντι ποτέ. Χαίρομαι που μετά δέκα επτά χρόνια εντατικής δουλειάς, έχω κάτι ελάχιστο να προσφέρω κι εγώ σ' ένα τέτοιο πλήθος ανθρώπων, όταν αυτό ανοιχτεί στις ιδέες μου.
Σημείωση: Η διάλεξη, πάντως, είναι κάπως μεγάλη και κουραστική για τον μέσο ακροατή, που κουράζεται αργά ή γρήγορα με τις λογικές αναλύσεις. Άκουσα και σημείωσα αμέσως τη συμβουλή ενός φίλου, που έχει παρακολουθήσει τις περισσότερες διαλέξεις μου, του Γιώργου Σιώμου: "Τουλάχιστον πρέπει να τους προειδοποιείς". Αυτό έκανα αμέσως. Με την πρώτη ευκαιρία κάθισα και πρόσθεσα στην εισαγωγή της διάλεξης, μια εικόνα που λέει ότι "η διάρκεια της διάλεξης είναι 75' λεπτά, δηλαδή, μια ώρα και ένα τέταρτο πυκνών λογικών αναλύσεων". Δεν ξέρω, φυσικά, πόσο βελτιώθηκε η κατάσταση τώρα. Ανεξάρτητα από αυτό, πάντως, εννοείται ότι κανείς, ποτέ, δεν μπορεί να πει κάτι και να το δεχτούν και να το αρέσουν αμέσως όλοι οι άνθρωποι. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα χαίρονται μια διάλεξη και κάποιοι που θα τη βαριούνται. Ιδιαίτερα μια διάλεξη γεμάτη λογικές αναλύσεις, πάνω σε ένα τόσο εξειδικευμένο θέμα, όπως το όνειρο, όσο και αν τους χρυσώσεις το χάπι με πολλές όμορφες εικόνες.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
.
.